Το Παλατακι των φτωχων. αρθρο της ελλης Καζακου – Κουτσογιαννη. Κι ομως, μεσα σε εναν καταπρασινο Παραδεισο, δεσποζε το παλατακι των φτωχων, ενα κτιριο…

 Κι όμως, μέσα σε έναν καταπράσινο Παράδεισο, δέσποζε το παλατάκι των φτωχών, ένα κτίριο της αγάπης, που ανακούφισε πολλούς απελπισμένους, που προσπάθησε να κολλήσει τα κομμάτια του παζλ της καθημαγμένης ψυχούλας των δυστυχισμένων του Δήμου μας και όχι μόνο.

Αυτό λοιπόν το παλατάκι όπως το αποκαλούσαν οι ταλαιπωρημένοι, που το έβρισκαν ως απάνεμο λιμάνι για να ξεχάσουν λίγο τη δυστυχία που τους χτυπούσε αλύπητα, να ξεχάσουν τα βάσανα της ζωής, που την έκανε αφόρητη την κατάσταση στην πατρίδα μας και οι καιροσκόποι που ο καθένας ό,τι κι αν έκανε, έβαζε πρώτα το συμφέρον του, αυτό λοιπόν το παλατάκι των φτωχών δεν υπάρχει πια.

Ήταν πράγματι ένα παλατάκι γιατί φροντίσαμε να το στολίσουμε και να προσφέρουμε ό,τι καλύτερο μπορούσαμε, γιατί σκοπός μας ήταν να ανακουφίσουμε τους δυστυχούντες κάνοντας τη ζωή τους καλύτερη και γιατί το αγαπήσαμε περισσότερο από το σπίτι μας.

Κι αυτή μας την επιθυμία, την καταλάβαιναν και οι σιτιζόμενοι εκεί, ήταν πάντα ευγνώμονες και μέχρι να αντιληφθούν ότι αυτό το σπιτάκι λειτουργούσε μόνο από αγάπη, πέρασε καιρός.

Θυμάμαι το Χρήστο, τις πρώτες μέρες ερχόταν με την απορία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του.

-Αυτή η γυναίκα, έλεγε για μένα, ή θεατρίνα είναι και προσπαθεί να μας κοροϊδέψει ή είναι Αγία.

Προϊόντος του χρόνου κατάλαβε ότι η αγάπη δεν επιδέχεται αμφισβήτηση και έτσι ακούγαμε από αυτόν τους περισσότερους επαίνους.

-Προχώρα κυρία Έλλη, κάνε αυτό που πιστεύεις και έκανες μια ζωή στα παιδιά μας στο σχολείο με αγάπη και να μην ακούς κανέναν.

Ένας Κρητίκαρος μια μέρα μου λέει:

-Κυρία Έλλη σε σένα ταιριάζει μια δική μας μαντινάδα:

«Τ’ ακρόνυχα του αετού

Λάσπη δεν τα λερώνει

Γιατί εκεί όπου πατεί

Πιάνει μόνο το χιόνι.»

Είναι ό, τι πρέπει για σένα κι αυτό και το παρακάτω:

«Στο μετερίζι τσ’ ανθρωπιάς

Και τση τιμής το χρέος

έπα θα στέκω να πατώ

Μ’αγάπη και με δέος.»

-Σ’ ακολουθούμε κι εμείς κυρία Έλλη και ποτέ δεν θα απομακρυνθούμε από το σωστό, το έντιμο και το δίκαιο, που μας επαναλαμβάνεις κάθε φορά.

Αυτό λοιπόν το παλατάκι των φτωχών που τόσα χρόνια έδωσε ελπίδα, αγάπη, ανακούφιση στον κόσμο, δεν υπάρχει πια!

Έφυγε μαζί με μένα και οι άνθρωποι του μ’αναζητούν. ‘Ερχονται πολλοί και με βρίσκουν τώρα, που η ζωή τους έγινε πιο δύσκολη και μου θυμίζουν τις προσπάθειες και τις θυσίες τόσων χρόνων για την ανακούφιση αυτών που στενάζουν από την ανέχεια.

Η απάντηση μου είναι: «Δεν μπορώ να κάνω τίποτα από μόνη μου , όλα αυτά εξαρτώνται από την ανθρωπιά των αρχόντων στην τοπική αυτοδιοίκηση.»

-Μη στεναχωριέστε κυρία Έλλη, υπάρχει ελπίδα, εμείς δεν μένουμε αδρανείς, αλλά θέλουμε και όλους μαζί μας. Αφού κανένας δεν μας φρόντισε μέχρι τώρα πήγαμε στον κύριο Αγγελόπουλο που είναι υποψήφιος Δήμαρχος και του εκθέσαμε αυτή μας την επιθυμία για ανασύσταση του σπιτιού. Με μεγάλη χαρά μας υποσχέθηκε ότι θα κάνει την επιθυμία μας πραγματικότηα και το σπιτάκι θα ξαναγίνει για να μαζέψει τους δεινοπαθούντες και εγκαταλελειμένους τόσο καιρό στην τύχη τους. Θα φτιάξουμε το σπιτάκι των φτωχών μας είπε και μάλιστα κοντά στο σπίτι της κυρίας Έλλης. Αυτό μας έδωσε φτερά γιατί ξέρουμε ότι η υγεία σας δεν σας επιτρέπει να πηγαίνετε στο παλιό σπίτι Αλληλεγγύης λόγω αποστάσεως.

Χάρηκα και εγώ με τη σειρά μου, όταν άκουσα ότι κάποιος υποψήφιος Δήμαρχος έχει στη σκέψη του τους δυστυχούντες της ζωής.

Θα δώσω και την τελευταία ικμάδα της ζωής μου, είπα με χαρά και όσες δυνάμεις μου απέμειναν από την επισφαλή υγεία μου, θα τις ξοδέψω για να ανακουφίσω τον ανθρώπινο πόνο. Μεγάλωσα κι εγώ δεν είμαι δα και αιωνόβια, ό,τι προλαβαίνω θα το κάνω με αφόρητη αγάπη.

Επειδή η ζωή είναι σύντομη, μάταιη και απρόβλεπτη δεν μας μένει τίποτα άλλο παρά να προλάβουμε να προσφέρουμε όλοι μαζί, ό,τι καλο στον συνάθρωπό μας γιατί όλοι μαζί μπορούμε.

Εμπρός λοιπόν όλοι μαζί στον αγώνα!

 

Leave a Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *