Ομιλία Παναγιώτη Αγγελόπουλου στην εκδήλωση κοπής πίτας της παράταξης

Φίλες και φίλοι, συμπολίτες μου,

τα πρώτα χρόνια αυτής της παράταξης η κοπή της πίτας μας αποτελούσε μια ευκαιρία να επιβεβαιώσουμε τους κοινούς μας δεσμούς, τη διάθεσή μας για αγώνα και την αγάπη για την πόλη μας. Κι ακόμη αποτελεί. Αποτελεί, όμως, και κάτι ακόμη τώρα πλέον. Αποτελεί θεσμό για όλη την πόλη. Γιατί η παράταξή μας μεγάλωσε. Απλώθηκε σε κάθε γωνιά της πόλης. Έγινε η κυρίαρχη δύναμη στου Ζωγράφου, καθώς είναι η μόνη ενιαία παράταξη αυτού του μεγέθους και όχι μια ευκαιριακή σύναξη καθόδου στις εκλογές. Κι έτσι κάθε  εκδήλωσή μας αποτελεί γεγονός για όλη την πόλη, για τους πολίτες, ακόμη και για την αυτοχρισμένη ελίτ της. Και κάθε τι που λέμε αποτελεί είδηση για όλη την πόλη και τους συμπολίτες μας. Από άκρη σε άκρη. Κι όλοι περιμένουν, αντίπαλοι, ουδέτεροι και φίλοι τι θα πούμε. Κανείς, όμως, δεν αδιαφορεί. Κι έχουμε πολλά να πούμε.

Σήμερα, που όλοι, όσοι είναι εδώ κι ακόμη περισσότερο όσοι δεν είναι, περιμένουν να ακούσουν τι θα πούμε, θέλω να ξεκαθαρίσω τα πράγματα. Γιατί πλέον είμαστε στην τελική ευθεία για την αποχώρηση της Τίνας Καφατσάκη από τη Δημοτική Αρχή και τη νίκη της παράταξής μας. Κι αυτό είναι το πρώτο μήνυμα που στέλνει η πόλη και επαναλαμβάνουμε όλοι εμείς, εδώ, σήμερα. Στην κυρία Καφατσάκη και τους συνοδοιπόρους της. Είχατε την ευκαιρία σας. Δοκιμασθήκατε. Αποτύχατε. Παραδίδετε στον επόμενο, σε εμάς, μια πόλη σε πολύ χειρότερη κατάσταση από αυτή που την παραλάβατε.

Το μήνυμα των συμπολιτών μας, όμως, που περιδιαβαίνοντας την πόλη μας κάθε μέρα από άκρη σε άκρη, ακούμε, έχει και άλλους αποδέκτες. Πρώτα, όλους εμάς. Γιατί τι μας λένε; Τους σημερινούς τους διώχνουμε. Απέτυχαν. Μας κορόιδεψαν. Μας έταξαν τα πάντα και δεν έκαναν τίποτα. Παρίσταναν τους άμεμπτους και αποδείχθηκαν χειρότεροι από τους φαύλους. Προσέξτε κι εσείς. Δείξτε μας ότι είστε διαφορετικοί. Αλλιώς, γιατί να σας εμπιστευθούμε;

Κι έχουν δίκιο οι συμπολίτες μας. Γι’ αυτό θέλω, σήμερα, να ξεκαθαρίσω τα πράγματα.

Φίλες και φίλοι, συμπολίτες μου,

έρχομαι  μπροστά σας και σας ζητώ να συστρατευθείτε στον κοινό αγώνα για την πόλη που αξίζουμε. Για την πόλη που μπορούμε. Γιατί πριν απ’ όλα, εμείς κι εγώ προσωπικά σταθήκαμε κάθε στιγμή ενώπιόν σας ευθείς, καθαροί, διάφανοι κι ότι είπαμε το κάναμε. Σας είχαμε πει ότι θα είμαστε συνέχεια δίπλα σας. Κι είμαστε οι μόνοι που γυρίζουμε όλη την πόλη χωρίς να περιμένουμε τις εκλογές. Γιατί κάθε μέρα δίνουμε τον αγώνα για την πόλη μας με όλες μας τις δυνάμεις. Γιατί  είμαστε συνεπείς δίνοντας τη μάχη μας, τη δική σας μάχη, απέναντι στη λαίλαπα της κυρίας Καφατσάκη. Στο Δήμο, στα δημοτικά συμβούλια, στο δρόμο. Παντού και με ότι  μέσο έχουμε.

Θέλω, λοιπόν, να στείλω κι εγώ από την πλευρά μου ένα μήνυμα στους συμπολίτες μου.

Συμπολίτες μου. Άκουσα όσα λέτε. Κι είμαι εδώ. Όπως κάθε μέρα. Και θέλω για μια ακόμη φορά να είμαι ξεκάθαρος. Ο αγώνας αυτός δεν θα σταματήσει πριν την τελική νίκη. Ότι κι αν γίνει. Με τη στήριξή σας που μας γεμίζει δύναμη, διάθεση, κέφι συνεχίζουμε και θα συνεχίζουμε όσο κι αν χρειασθεί. Απέναντί μας δεν έχουμε πολίτες. Όποιον κι αν επιλέγουν. Έχουμε την αυτοχρισμένη ελίτ της πόλης – τμήμα της και η κυρία Καφατσάκη – που νομίζει ότι μπορεί να κοροϊδεύει για πάντα. Γιατί αυτοχρίσθηκαν ελίτ, ξεχωριστοί, καλύτεροι άραγε από όλους εμάς τους πολίτες; Μόνο και μόνο επιδή οι ίδιοι και οι ίδιοι διοικούν την πόλη δεκαετίες. Κι αλλάζουν συνέχεια παρατάξεις. Και μαλώνουν. Και τα βρίσκουν και ενώνονται μπροστά στον κοινό εχθρό. Κι εχθρός τους – τους ξέρετε πλέον – δεν είναι ο αντίπαλος, δεν είμαστε εμείς. Είναι το άγχος τους ότι θα βρεθούν στο περιθώριο και η αγωνία τους ότι θα πάψουν να ζουν εις βάρος μας από το δημοτικό χρήμα.

Τους ξέρουμε. Τους βλέπουμε. Μαζεύονται τις νύχτες στα σκοτεινά γραφεία τους για να στήσουν μια ακόμη φορά ετερόκλητες συμμαχίες. Γιατί τρέμουν στη θέα των πολιτών που τους γυρίζουν την πλάτη. Κι έτσι, οι μεγαλοσχήμονες, που νομίζουν ότι χέρι Θεού τους έταξε να μας διοικούν, συγκεντρώνονται για να δουν πως θα περισώσουν ότι μπορούν. Κι ασχημονούν όπως πάντα σε βάρος της πόλης  και των πολιτών. Κι ενώνονται οι δήθεν αριστεροδέξιοι και σοσιαλίζοντες και άχρωμοι και χρωματισμένοι και τρέμουν αυτό που έρχεται. Σας φαίνομαι υπερβολικός; Ελάτε σε μια συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου να δείτε όσους από αυτούς εκλέχθηκαν. Εκεί θα ακούσετε τρεις φωνές. Της Καφατσάκη και των συνοδοιπόρων της. Γιατί μην ξεγελιόμαστε. Οι δήθεν της αντιπολίτευσης στηρίζουν κάθε απόφαση της Δημοτικής Αρχής και ως γενίτσαροι μπαίνουν αυτοί μπροστά σε κάθε κριτική προς το πρόσωπο της πολυχρονεμένης Δημάρχου. Η διαφορετική φωνή, η δεύτερη, είναι η δική μας. Γιατί με συνέπεια μας βρίσκουν απέναντί τους σε όσα κάνουν σε βάρος της πόλης μας. Και η Τρίτη, για να είμαι δίκαιος, είναι του ΚΚΕ, από τη δική του σκοπιά. Ελάτε να δείτε τους μεγαλοσχήμονες, που όταν έρχονται να κλέψουν την ψήφο σας θυμούνται κόμματα, ιδεολογίες και συγγένειες, πως τα ξεχνούν όλα μπροστά στη γοητεία της εξουσίας και της συμπόρευσης.

Για όλους αυτούς δεν υπάρχει αύριο. Γιατί τους είδατε, τους μετρήσατε και  τους βρήκατε ελλιποβαρείς. Και το ξέρουν. Γι’ αυτό μαζεύονται τα βράδυα και αγωνιούν τι θα κάνουν τώρα ου θα σταματήσει το πανηγύρι τους. Γιατί ξέρουν ότι με εμάς – και ξέρουν ότι ερχόμαστε – δεν έχουν κανένα μέλλον. Γιατί, και το λέω ξεκάθαρα, δεν θα υπάρξει κανένα έλεος για όλους αυτούς που βλέπουν την πολιτική ως ευκαιρία για πλουτισμό, για ιδιοτέλεια, για προσωπικό συμφέρον. Σας άκουσα από άκρη σε άκρη της πόλης και το επαναλαμβάνω. Κανένα έλεος.

Φίλες και φίλοι,

αυτή είναι η μάχη που δίνουμε. Οι πολλοί με τους λίγους. Οι άνθρωποι που συναντιόμαστε καθημερινά στο δρόμο της δουλειάς με όσους ζούσαν εις βάρος μας. Η εποχή τους τελείωσε. Μια νέα μέρα έρχεται. Η μέρα των πολλών. Η μέρα που όλοι δικαιούνται την ευκαιρία τους. Η μέρα που μπορούμε να δούμε την πόλη που αξίζουμε. Κι όλοι μαζί ήδη τη βλέπουμε να έρχεται. Μπορούμε, το θέλουμε, το αξίζουμε. Ο αγώνας συνεχίζεται και δυναμώνει. Κάθε μέρα που περνά μας φέρνει πιο κοντά στην τελική νίκη.

Leave a Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *